54 jaar buren in De Mortel

'We wonen hier rustig en goed'

Het is oktober 1971 als twee huizen midden in De Mortel nieuwe bewoners krijgen. Arie Manders en Toon Verbruggen werden er als jongemannen buren. Nu, 54 jaar later, wonen ze nog steeds naast elkaar, dik tevreden. ‘Als het aan mij ligt blijven we hier wonen.’

Altijd met plezier gewoond

“Ik weet het nog precies”, vertelt Toon Verbruggen. “Op 30 september 1971, op mijn verjaardag, kreeg ik de sleutel. Die sleutel, van zijn huis aan de Pastoor van de Eindestraat 40, heeft hij na 54 jaar nog steeds. “We hebben hier altijd met veel plezier gewoond”, vervolgt hij. “Het is hier rustig en goed.”

‘We gingen er flink op vooruit’

Arie Manders kan zich de exacte datum niet meer herinneren. Maar het moet in dezelfde maand geweest zijn dat hij verhuisde. Ook naar de Pastoor van de Eindestraat, naar nummer 38, direct naast Toon en zijn vrouw Riek. “Ik ben met onze vader en moeder en mijn broers en zussen naar hier gekomen”, vertelt hij. “Daarvoor woonden we in een huisje op de Oude Molenweg. Maar dat ging niet meer. ’s Winters waaide de sneeuw door de zolder. We gingen er dus flink op vooruit.”

Ook Arie woont na 54 jaar nog steeds op hetzelfde adres. Zijn broers en zussen vlogen uit, maar hij bleef het ouderlijk huis trouw. Nadat eerst zijn vader en later ook zijn moeder overleed, woont hij er alweer jaren alleen. “Gelukkig hebben we het huis op tijd op mijn naam kunnen zetten”, zegt hij.

Toen nog aan de rand van het dorp

De Pastoor van de Eindestraat lag begin jaren ’70 nog aan de rand van het dorp, vertelt Toon. “Achter onze huizen begonnen meteen de weilanden.” Arie: “De tuinen waren niet gescheiden. Ze liepen gewoon in elkaar over.” Toon, lachend: “We hebben toen zelf maar gemeten hoe de grens ongeveer was. Daarna heb ik een heg gemaakt van coniferen.”

Voor Toon en Riek ging met hun eigen woning een langgekoesterde wens in vervulling, gaat hij verder: “Nadat we getrouwd waren hebben we eerst bij Riek’s vader ingewoond. Dat ging op zich goed, maar na drie jaar wilden we een plekje voor onszelf hebben.”

Dat plekje was al snel niet meer voor henzelf alleen. Het jonge stel mocht aan de Pastoor van de Eindestraat vier kinderen verwelkomen, een dochter en drie zonen.

Levendige buurt met veel activiteiten

Ondertussen groeide ook het leven in de rest van de straat. Er werden nieuwe huizen bijgebouwd, vaak ook met jonge gezinnen. En er werd van alles georganiseerd. Toon had daar als bestuurslid van de buurtvereniging een flink aandeel in. “Uitstapjes voor de kinderen, deelname aan het buurtvoetbaltoernooi, samen pannenkoeken eten, barbecues”, somt hij wat activiteiten op. “Nog steeds wordt elk jaar Burendag georganiseerd”, zegt Arie. “Maar het is wel minder geworden.”

Van verhuizen moeten ze niets weten

Dat vinden de twee buurmannen niet erg. Sinds zijn vrouw Riek negen jaar geleden overleed, woont ook Toon alleen. Hij is nog steeds verdrietig om haar overlijden, vertelt hij, samen met het verdriet om zijn te vroeg overleden jongste zoon. “Maar ik maak er elke dag het beste van. Je moet toch door. En dan zie je dat het leven altijd ook weer mooie kanten heeft.”

Het huis helpt hem daarbij. Hij is er na al die jaren erg aan gehecht geraakt. Van verhuizen moet hij dan ook niks weten: “Ik zou niet weten waarheen. Ik heb dit huis helemaal naar mijn eigen zin gemaakt. Dat ga ik nergens anders krijgen.” Daar is Arie het helemaal mee eens: “Als het aan mij ligt blijven we hier nog jaren wonen.”