Pieta zag De Deel in bijna honderd jaar veranderen
Pieta maakte alles mee in De Deel, al bijna honderd jaar 'haar straat'
Ze hoorde Duitse soldaten door de straat marcheren. Op de plek van haar huis stond ooit een oud boerderijtje. En als klein meisje schommelde ze op zakken meel door de molen. Pieta Kandelaars-De Fost maakte alles mee in De Deel, al bijna honderd jaar ‘haar straat’.
De Deel in Gemert. Dat is voor Pieta Kandelaars-De Fost al haar hele leven haar thuis. De wieg van de Gemertse stond in één van de karakteristieke stenen huisjes tegenover de molen, ze werd geboren in 1929. Nu, 96 jaar later, woont Pieta Kandelaars-De Fost nog steeds in dezelfde straat. Een eindje verderop, aan de kant van de Pandelaar. “Alweer 58 jaar”, vertelt ze. “Sinds 1967. Het huis is gebouwd in 1959. Er stond eerst een klein boerderijtje. Wij waren de tweede bewoners.”
Een eigen plek met alle ruimte
De verhuizing naar hun eigen woning betekende voor Pieta en haar man Leo een flinke stap vooruit. Na hun huwelijk waren ze min of meer noodgedwongen gaan inwonen bij Pieta’s moeder. Pieta’s vader was al voor haar geboorte overleden, dus hulp was welkom.
Maar de ruimte was schaars. In haar ouderlijke huis werden ook Anka en Elly, de dochters van Pieta en Leo, geboren. “Dat is altijd goed gegaan”, vertelt Pieta bescheiden. “Maar het was natuurlijk fijn dat we ineens een eigen plek met alle ruimte kregen.”
Die plek hadden ze te danken aan de diensttijd van Leo. Als voormalig Indiëganger had hij voorrang op de woningmarkt. Toen ze hoorden dat het huis vrijkwam, spraken ze de wethouder aan, vertelt Pieta: “Die beloofde z’n best voor ons te doen. Hij heeft gelukkig woord gehouden.”
In 58 jaar is er veel veranderd
Na 58 jaar woont Pieta nog steeds in hetzelfde huis. Sinds Leo in 2002 overleed bijna 23 jaar alleen. Zelf is ze inmiddels 96 jaar oud. Ze zag de straat veranderen. “Vroeger was dit de doorgaande weg naar Boekel”, vertelt ze. “Ik kan me nog goed herinneren dat de Duitsers door de straat kwamen gemarcheerd. Ik zat met mijn moeder boven. We schrokken ons kapot.”
De Deel was in haar jeugd ook de rand van Gemert, waar het heerlijk buitenspelen was. “We verzonnen van alles”, zegt ze. “Zoals bij de molen. We mochten op de zakken meel zitten die de molenaar omlaag takelde.”
Nu nog komt ze graag buiten. Zo was ze één van de gasten op de jubileumlunch die Goed Wonen Gemert voor haar trouwe huurders organiseerde: “Een hele gezellige dag!”
En ze houdt haar ruime tuin nog zoveel mogelijk zelf bij: “Niet alles hoor, dat gaat niet meer. Maar ik heb pas de heg gesnoeid. Het was nodig.”
Aan verhuizen moet ze niet denken
Aan verhuizen moet ze dan ook niet denken. Toen haar woning een paar jaar geleden door Goed Wonen compleet werd gerenoveerd en verduurzaamd, een ingrijpende verbouwing van enkele maanden, bleef ze er gewoon wonen, vertelt ze: “Goed Wonen zei dat ze tijdens de verbouwing een mooi plekje voor me hadden. Dat heb ik ook, zei ik. Mijn eigen huis!”
Daarmee hadden de mannen die de acht huizen verbouwden geluk. Pieta trakteerde ze wekelijks op een dampende pan soep tijdens de lunch.
Elke zondag krijgt Pieta bezoek
Die soep van Pieta is ook wereldberoemd bij haar vier kleinkinderen en negen achterkleinkinderen. Elke zondag krijgt ze bezoek. Haar soep staat steevast op het menu. Dat warme contact doet haar goed, vertelt ze. Dochters Anka en Elly overleden allebei jong. Anka in 2002, triest genoeg vlak na Leo. En Elly in 2011. “Dus het is niet altijd gemakkelijk geweest.”
De warme band met haar familie, de kleinkinderen, achterkleinkinderen en schoonzoon Willy, is een dankbare troost. Ze slaat geen verjaardagsfeest over en geniet al op voorhand van de naderende kerst, die ze samen vieren.
En ze geniet nog dagelijks van haar huis, in haar straat. “Ik woon hier al mijn hele leven. Ik ga echt niet meer weg.”
