Wioleta genoot van de rust in de Wassenaarstraat

Ruim vijftien jaar woonde Wioleta aan het begin van de Gemertse Wassenaarstraat. Op nummer 1 vond ze rust en was ze gelukkig: ‘Ik kon voor het eerst mijn kinderen laten overkomen.’

Wioleta is nog volop bezig met het inrichten van haar nieuwe huis. Sinds december woont ze aan de President Verhofstadtstraat in Gemert. In de woonkamer is haar hand al zichtbaar. Liefst drie platenspelers sieren de ruimte, net als een antieke vitrinekast met een brede verzameling porseleinen voorwerpen. “Mijn hobby’s”, zegt ze zacht. “Ik houd van muziek, vooral van muziek uit de jaren 80 en 90. En ik verzamel porselein. Daar word ik rustig van.”

Die rust is belangrijk voor haar, zegt Wioleta er meteen achteraan: “Als ik rustig ben dan slaap ik beter en voel ik me goed. Een huis moet rust geven.”

Eindelijk konden de kinderen overkomen

Het is precies die rust die ze fijn vond aan de Wassenaarstraat, een paar straten verderop, waar ze in 2009 een woning vond. “Mijn eerste eigen huis in Nederland”, zegt Wioleta, die opgroeide in het Poolse plaatsje Choszczno. “Ik werkte hier al langer”, vertelt ze. “Eerst telkens voor een paar maanden. Daarna kreeg ik vast werk. Via een kennis heb ik me toen ingeschreven bij Goed Wonen. Niet veel later kreeg ik de sleutels van mijn huis in de Wassenaarstraat.”

Wioleta begint te stralen als ze het over die tijd heeft. “Ik voelde me er direct thuis”, zegt ze met een brede lach. “Ook omdat mijn kinderen konden overkomen. Eindelijk kon ik weer met ze samenwonen.”

Gezinsgeluk in een fijne straat om te wonen

Die kinderen, een dochter en zoon van toen negen en twaalf jaar oud, waren al snel thuis in hun nieuwe omgeving. Wioleta zelf genoot van het woon- en gezinsgeluk. “Het was een fijne straat om te wonen. Het was er rustig en vriendelijk. We liepen als buren de deur niet bij elkaar plat. Maar als er wat was dan kon je altijd wel ergens aanbellen.”

Haar kinderen gingen naar school. Zijzelf werkte. “Hard”, zegt ze lachend. “Ik heb altijd hard gewerkt.” Dat ze als alleenstaande moeder hard moest werken én voor haar zoon en dochter moest zorgen vindt ze normaal, vervolgt ze: “Als je kinderen hebt moet je er ook voor zorgen, zo simpel is het.” Haar kinderen groeiden op en vonden hun weg. Ze gingen studeren, kregen een baan en partner en later ook allebei een eigen huis.

Verhuizen met gemengde gevoelens

Wioleta bleef tot afgelopen najaar in de Wassenaarstraat wonen. Totdat ze noodgedwongen moest verhuizen. Goed Wonen gaat de woningen in de straat aanpakken. Haar oude huis wordt gesloopt.

Wioleta vond voor zichzelf en Kalomoes, haar Jack Russel, een nieuwe woning in de President Verhofstadtstraat. “Het is een mooi huis”, zegt ze. “Ik heb zelfs een mooie tuin waar ik buiten in de zon kan zitten.” Maar ze moet ook nog wennen, vertelt ze: “Het contact met de buren moet nog beter worden. En ik heb ook nog niet alle kamers ingericht.”

Toch voelt ze zich op haar plek: “Ik heb vrienden en collega’s in Gemert. Mijn kinderen wonen in de buurt. Binnenkort word ik zelfs oma. Ik ga hier niet meer weg.”